01 Aralık, 2006

αηѕιzιη

Tik, tik, tik!
-Kim o?
-Hazirlan gidiyoruz.
-Sen kimsin? Nereye gidiyoruz?
-Siran geldi. Gerçek evine gidiyoruz.
-Gerçek evmi? Sen! Yoksa!
-Evet. Hadi gidelim.
-Dur bir dakika... Bir sürü yarim isim var.
-Is yarim kalmaz. Birileri tamamlar. Oyalanma artik.
-Cocuklar, onlar daha çok küçük.. Bari vedalassaydim..
-Sen olmadanda büyürler, hadi bekliyorlar.
-Bekliyorlarmi? Onlarda kim?
-Gidince görürsün.
-Anladim. Anladim ama kalbini kirip, gönlünü alamadiklarim, iyiligini görüp, karsilik veremediklerim var, anlayacagin borçlu gitmek istemiyorum...
-Bunu zamaninda düsünseydin!
-Zamanindami? Iyide ben daha zamanim var saniyordum..
-Hepiniz aynisiniz, zaman dedigin içinde bulundugun an.. bunun ötesi yok..
-Keske.. keske...
-Devam etme. Bu günü yasarken hep yarin var gibi davrandin. Üstündeki üniformanin sorumluluklari var.. Yerine getirmedin.. Bu sana bir uyariydi.. Simdi gitmiyoruz.. Ama her an gidebiliriz.. Bir daha geldigimde, önünde umut, arkanda pismanlik olmasin!!

Ziyaret