15 Haziran, 2007

ѕαναѕ çσ¢υкℓαяι

Çocuklugunuza dair hatirladiklarinizi bir düşünün, neler geliyor akliniza? Annenizden kaçarak koşturdugunuz sokak oyunlari mi, yoksa ailenizle gezmeye çiktiginizda size aldiklari o büyük kirmizi elma sekerinin mutlulugu mu? Belki çok da mutlu bir çocukluk geçirmediniz, belki problemler sikintilar arasinda büyüdünüz ama düsünün; onlarin ne kocaman elma sekerleri oldu ne de kaçip oynayabilecekleri sokaklari var artik.
Evet, savas çocuklarindan bahsediyorum. O küçük, masum gözleriyle etrafta ne olup bittigini bile anlayamadan yitip çocuklardan bahsediyorum... Büyüklerin yarattigi, zalimce oyunlardan zararli çikan hayati taniyamadan ölüme giden küçük bedenlerden bahsediyorum.
Bu minik yürekler büyüklerin döndürdüğü dünyada onlarin acimasizliklarina kurban gidiyorlar. Peki neden? SAVAS ne demek?
Sorunlar konusularak, uzlasilarak anlasmalar yapilarak halledilemez miydi? Hepimiz akli, düşünceleri olan ve bu yönüyle dünyadaki digerlerinden ayrilan varlıklar degil miydik? Hepimiz ‘insan’ değil miydik? Peki, neden insan olmanin kaldiramayacagi yikimlar yapiyorduk dünyaya ve birbirimize? İste bunlari hiçbir zaman anlayamadim.. Son günlerde tüm dünyanin gözü önünde yaşanan katliami ise eminim hiçkimse anlayamadi. Orada biryerlerde küçücük çocuklar öldürülüyordu ve de tüm dünya bunu izliyordu. Evet, iste son günlerde olan gerçekten de buydu. ’’Neden birisi birşeyler yapmiyor’’ du?
Terörist eylemler dünyada insan onuruna yapilan en büyük hakaretlerden biri, alçakça sinsice, tamamen sivillere yönelik suçlardir. Kabul edilemezdir, engellenmelidir. Fakat bunu engellemek için yine sivillerin öldürülmesi, anne ve babaların gözlerinin önünde çocuklarının öldürülmesi de kabul edilemezdir. Hele ki geçte olsa ilan edilebilen ateşkesten sonra bile bombalamaların devam ettirilmesi, ya da ben bu şehri bombalayacağım siviller şehirden çıksın diye uyardıktan sonra sivillerin geçtiği yolların bombalanması acımasızlıktır, katliamdır. Bunu hiçbir haklı gerekçeyle savunamazsınız.
Orada bunları yaşayan bir çocuğun anılarının nasıl şekillendiğini bir düşünün, bu çocuk normal hayatına nasıl dönebilir? Gözünün önünde öldürülen arkadaşlarının belkide annesinin hayali peşini bırakır mı? Bunu yapanlara duyacağı öfkeyi düşünün. Geleceğimiz olan çocuklar, içlerinde bu öfkeyle büyüyerek geleceğimizi nasıl şekillendirecekler?Mutlu bir dünya mutlu çocuklarla şekillenir. Bütün çocuklar mutlu ve özgür bir çocukluğu hakediyorlar. Onlara bunu verebilmekse biz büyüklere düşüyor. Artık kirli oyunların bitip güzel güzelliklerin başlama zamanı. Belki de bu iki dize herşeyi benden daha iyi anlatır.
Çocuklar öldürülmesin,
Şeker de yiyebilsinler….

1 yorum:

merdümgiriz dedi ki...

takipteyim.

Ziyaret