04 Aralık, 2007

ѕαgℓιк

Hafta sonum berbatti sabah gözlerimde siddetli bi agriyLa uyandim.. geçer belki dedim ama saatler ilerledikçe dahada artti.. Ablamla birlikte acile gitmeye karar verdik, yol tam bi iskence gibi geldi hayatimda tattigim en buyuk acilardan birini yasiyordum.. Oraya gidince her seyin sona erecegini umud ediyordum yol boyunca.. Yapilan muanelerden sonra verdikleri ilaç biraz rahatlamami saglamisti.. ama daha kapidayken agri tekrar basliyorum sinyallerini vermisti biLe.. Nasil dayanacaktim ayni iskenceye? Neyse hadi biraz sabir diyerek teselli ettim kendimi.. reçetedeki ilaçlari kullanmam rahatlatacakti beni en azindan ben öyLe düsünüyordum hemen bi eczane bulup aldigim ilaçlarin agrimi ikiye hatta üçe katlayacagini nereden bilebilirdim ki?? evet dedigim gibi oldu, ilaçlar yetersizmi kalmisti yoksa asil kullanmam gerekenler degillermiydi bilemiyordum ama.. dayanilmaz hale getirmislerdi agrimi, öyLe ki ambulans çagirmak zorunda kaldik.. evdeki herkes çok korkmustu.. Bütün vucudum agri içinde kalmisti bi anda kimildayamiyordum... Suan düsünmesi biLe korkunç geliyor.. Gittigimiz hastanede yetersiz kalmisti basKa bir hastahaneye sevk ettiler.. saatler saatleri kovaliyor agrimda bi azalma olmuyordu.. Ancak aksam hava karardiginda biraz rahatlayabilmistim..
Ertesi sabahsa eser yoktu dünkü halimden..
Zaman zaman acilarin bizi yoklamasi sagligimizin degerini anlamamiz açisindan iyi oluyor sanirim.. DS

Hiç yorum yok:

Ziyaret